کاش می شد شهدای کربلا را توصیف کرد.کاش ذره ای از مصیبت های زینب را می شد به دوش کشید و ناله های آرام اما سوزان رقیه را آرام بخشی بود.کاش کسی بود تا نگذارد رقیه سر بریده پدر در بغل گیرد و ای کاش عمو اباالفضل به خیمه ها باز می گشت.

کاش یکی بود که آن لعینان بگوید خود می دانید که چه میکنید.اینان اهل بیت کسی هستند که خداوند به خاطر او جهان را آفرید و به خاطر خود او را.

لعنت خدا بر همه کسانی که موجب این فاجعه شدند.اما از یک طرف بعد از گذشت این همه سال تنها یاد مبارزه جوانمردانه آنان برای دفاع از اسلام است که مانده است.

شاید حکمت روز واقعه در این بود که اسلام زنده بماند.

روز واقعه روز هنرنمایی هفتاد و دو تن در برابر لشکری عظیم بود.سپاه اسلام همیشه پیروز است.

روز واقعه امروز و قرن ما کودکان غزه اند.اینبار هم لشکر اسلا م پیروز است.باز اشک کودکان ستم دیده و زنانی که باید همانند زینب هم صبر کنند و هم مصائب دشمنان نامسلمان را تحمل کنند.مردانی که کودکانشان در آغوششان جان می سپارند و این مزدوران ذره ای از ظلم خود نمی کاهند.غزه همان واقعه کربلاست.خدایا خودت همه مسلمانا را در پناه خود ایمن نگه دار.